Dopiero kiedy Edison stworzył żarówki użytkując zwęglone włókna w próżni w 1879 roku, żarówka stała się rzeczową i przystępną cenowo propozycją dla nabywców. Mimo, że uznano to za stosunkowo nowe uchwycenie to oświetlenie diodowe po raz pierwszy pojawiło się już w 1907 roku- użyto fragmentu węglika krzemu (SiC), który emitował słabe, żółte światło. To były po eksperymenty prowadzone w Niemczech pod koniec 1920 roku, w jakim stosowane zostały “materiały fosforu wykonane z siarczku cynku (ZnS) do produkcji w słabym świetle. żarówki ledowe jednakże w tym czasie, kluczową trudnością było to że wiele z tych wczesnych diod LED nie mogło sprawnie funkcjonować w temperaturze pokojowej. Zamiast tego taśma LED musiała być zanurzona w płynnym azocie w celu uzyskania optymalnej sprawności. Doprowadziło to do brytyjskich i amerykańskich doświadczeń, w 1950, używania arsenku galu (GaAs) jako substytutu siarczku cynku (ZnS)- pojawiło się konstruowanie lamp LED, które produkowały niedostrzegalne smugi podczerwieni w temperaturze pokojowej.